Infected

Het begint met een kleine schimmel. Wellicht via de lucht, in je eten, een passant. Je merkt het nog niet, langzaamaan groeit het ergens daarbinnen. Dan voel je iets, een verandering in je welzijn terwijl de schimmeldraden zich door je hele zijn banen. Hoewel je iets zou moeten doen, twijfel je aan het gevoel. Is het iets, is het niets? Stel ik me aan?

Vruchten vormen zich, de paddestoelen groeien, worden zichtbaar, terwijl een netwerk aan draden zich diep in je brein heeft gevestigd. Blind voor dat wat je voelt en ziet probeer je door te gaan, en de paddestoelen gaan open, laten hun sporen los om zich te vestigen in je omgeving, vergiftigd. En als je dan eenmaal het punt bereikt dat het te ver is gegaan, je nog enkel verderf om je heen ziet en de wachtlijsten zorgen dat alles nog langer duurt dan nodig is, heeft de schimmel zich al zo genesteld dat een makkelijke aanpak niet meer nodig is.

Mentale/psychische problemen zijn verraderlijk, en het paddestoel metafoor is na een lange tijd het enige goede metafoor in mijn ogen. Het groeit en groeit, en wanneer je er echt helemaal klaar mee bent omdat er niets moois meer te zien is in je leven (paddestoelen zijn best mooi hoor, maar niet in je hoofd), is het eigenlijk al te laat, en dan nog alle draden en sporen verwijderen is een klus die meer energie vergt dan je hebt. Los komen, jezelf ontsmetten, is een van de zwaarste dingen die je mentaal moet doen.